ตอน 345
ข้ามีสามีคือสมุหนายกใหญ่
บทที่ 345 ลงมือ
กู้เจียวกลับไปที่ตรอกปี้สุ่ย
ส่วนเสี่ยวจิ้งคงที่เลิกเรียนตั้งนานแล้ว เลยมายืนชะเง้อไปมาที่หน้าประตู
“เจียวเจียว!” พอเห็นกู้เจียวกลับมา เสี่ยวจิ้งคงก็รีบปรี่เข้าไปหา
“อืม” กู้เจียวจูงมือเจ้าตัวเล็กเข้าเรือน แล้วก็พบว่าเสี่ยวจิ้งคงกำลังทำท่าชะเง้อราวกับกำลังรอใครอีกคน
“รอพี่เขย
ตอน 346
บทที่ 346 ล่องูออกจากถ้ำ
ฟ้าในเดือนเจ็ดมืดเร็วกว่าช่วงเดือนหกอย่างเห็นได้ชัด
พอฮ่องเต้เดินออกมาจากห้องทรงอักษรก็พบว่าเหลือแค่แสงรำไรสุดท้ายบนท้องฟ้า พอพระองค์เดินไปถึงที่ตำหนักฮว๋าชิง ก็พบว่าฟ้าได้มืดสนิทเป็นที่เรียบร้อย
แสงของดวงดาวเริ่มส่องสว่าง
ฮ่องเต้เดินเข้าไปในตำหนักฮว๋าชิง เหล่าขันทีและ
ตอน 347
บทที่ 347 แม่ลูกรวมใจ (2)
กู้เจียวมองนิ้วทั้งห้าของตัวเอง จากนั้นหันไปทางท่านย่าพร้อมกับดวงตาเป็นประกาย “ก็จริงน่ะสิ! แต่ว่า ท่านย่าไม่เต็มใจไม่ใช่หรือ”
จวงไทเฮาบ่นอุบอิบในใจ พลางนึก ตนเป็นถึงไทเฮา จะมายอมกับแค่ผลไม้อบแห้งได้อย่างไรกัน!
“นับแต่วันนี้เป็นต้นไปนะ” จวงไทเฮาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา