บทที่ 344 เริ่มสงสัย

แน่นอนว่าคนของตำหนักฮว๋าชิงไม่กล้าถวายอาหารสุ่มสี่สุ่มห้าให้องค์ชายเจ็ดเป็นแน่

ฮองเฮาหันหน้าไปหาฮ่องเต้ พบว่าฮ่องเต้เองก็ดูเหมือนจะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นเหมือนกัน

ถ้าเช่นนั้น คนที่น่าจะมีความเป็นไปได้มากที่สุด ก็น่าจะเหลืออยู่แค่คนเดียว

เซียวฮองเฮาพยายามกัดฟันแน่นไม่หลุ

บทที่ 345 ลงมือ

กู้เจียวกลับไปที่ตรอกปี้สุ่ย

ส่วนเสี่ยวจิ้งคงที่เลิกเรียนตั้งนานแล้ว เลยมายืนชะเง้อไปมาที่หน้าประตู

“เจียวเจียว!” พอเห็นกู้เจียวกลับมา เสี่ยวจิ้งคงก็รีบปรี่เข้าไปหา

“อืม” กู้เจียวจูงมือเจ้าตัวเล็กเข้าเรือน แล้วก็พบว่าเสี่ยวจิ้งคงกำลังทำท่าชะเง้อราวกับกำลังรอใครอีกคน

“รอพี่เขย

บทที่ 346 ล่องูออกจากถ้ำ

ฟ้าในเดือนเจ็ดมืดเร็วกว่าช่วงเดือนหกอย่างเห็นได้ชัด

พอฮ่องเต้เดินออกมาจากห้องทรงอักษรก็พบว่าเหลือแค่แสงรำไรสุดท้ายบนท้องฟ้า พอพระองค์เดินไปถึงที่ตำหนักฮว๋าชิง ก็พบว่าฟ้าได้มืดสนิทเป็นที่เรียบร้อย

แสงของดวงดาวเริ่มส่องสว่าง

ฮ่องเต้เดินเข้าไปในตำหนักฮว๋าชิง เหล่าขันทีและ