บทที่ 339 หนูน้อยกู้ (2)

นางไปหาแม่นางเหยา แม่นางเหยาสบายดีทุกอย่าง แค่...ครรภ์ดิ้นแปลกประหลาดนัก

“เอาแต่นิ่งไม่ขยับเลย ข้ากลัวไปหมดว่า...” คำพูดไม่เป็นมงคลแม่นางเหยาไม่ได้เอ่ยออกมา

กู้เจียวหยิบหูฟังออกมาฟังหัวใจของเด็กน้อยในครรภ์ “ปกติดี วางใจได้”

แม่นางเหยากลุ้มอยู่ค่อนวันแล้วเอ่ยอย่างน้อยใจ

บทที่ 340 ตีแสกหน้า

กลางเดือนหก เมืองหลวงฝนตกหนักติดต่อกันห้าวันแล้ว บ้านช่องและไร่นาไม่น้อยน้ำท่วม กรมโยธาวิ่งวุ่นระบายน้ำออกจากเมืองหลวง แม้แต่คฤหาสน์ของจวงไทเฮายังต้องหยุดสร้างไว้ก่อน เพราะท่านโหวกู้ถูกเรียกตัวกลับมารับคำสั่ง

กรมพระคลังวุ่นกับการช่วยเหลือปวงชนฟื้นฟูการเพาะปลูก

ขุนนางสำนักฮั่น

บทที่ 341 พรสวรรค์ (2)

กู้เจียวแกะซองจดหมายออก

“ถึง จิ้งคง...จิ้งคง สบายดีหรือไม่ ข้าพี่หมิงเอง เจ้าจำข้าได้หรือไม่ ไปแคว้นเจาครานั้นได้รับข้อคิดมากมาย ข้ามีความสุขจนไม่อยากกลับ พอกลับไปแล้วก็เอาแต่คิดถึงเจ้ากับน้องอวี้ พวกเจ้าสองคนสบายดีหรือไม่”

เด็กน้อยเขียนจดหมายกลับไม่ได้เป็นภาษาพูดทั้งหมด แ