บทที่ 271

เจียวเจียวของข้า (2)

คืนนี้จวงไทเฮาหลับไม่ค่อยสนิท พอนางหลับตาลงก็เป็นแววตาน้อยอกน้อยใจของเด็กสาวคนนั้น นางพลิกตัวไปมาอยู่ค่อนคืน กว่าจะเข้าสู่นิทราได้ แต่ก็ฝันเห็นเจ้าเณรน้อยคนนั้นอีก

เจ้าเณรน้อยน้ำตานองหน้าถามนาง “เหตุใดท่านย่าต้องมาเป็นไทเฮาอยู่ที่นี่ด้วย ท่านไม่กลับไปกับพวกเราแล้วห

บทที่ 272

ฟื้นความจำ (1)

แม้แต่ตัวนางเองก็พลันอ้ำอึ้งราวคนสติหลุด

แม้นางจะพยายามอ้าปากพูดอะไรสักอย่างออกมา กลับไม่มีเสียงออกมาแม้แต่นิด

…เจียวเจียว

จู่ๆ ชื่อนี้ก็โผล่เข้ามาในความคิดของนางอย่างไม่ตั้งใจ หรือว่าเด็กสาวผู้นี้คือเจ้าของชื่อนี้กันนะ

แล้วไฉนถึงต้อง…

“ไทเฮา!”

ไม่ใช่ใครอื่น เป

บทที่ 272

ฟื้นความจำ (2)

จวงไทเฮาคิดว่ากู้เจียวคงจะพูดประมาณว่าจะพาออกวังเพื่อฟื้นความทรงจำเสียอีก

แม่นางคนนี้ไม่ได้สนใจว่าตนจะฟื้นความจำได้

สนแค่ว่าตนมีความสุขหรือไม่อย่างนั้นหรือ

จวงไทเฮาเบือนสายตาหนี ก่อนจะเอ่ยเสียงแข็ง “ใครบอกว่าข้าไม่มีความสุขกัน ข้าน่ะเป็นสตรีที่สูงส่งที่สุดของแคว้นเจา