ตอน 338
ข้ามีสามีคือสมุหนายกใหญ่
บทที่ 338 รักกัน (2)
ไท่จื่อและไท่จื่อเฟยปลอมตัวมากันตามลำพัง ไม่ได้พาขันทีกับนางกำนัลมาด้วย มีเพียงยอดฝีมือของวังมาเป็นคนขับรถให้แค่คนเดียว
ไท่จื่อกับไท่จื่อเฟยดูเหมือนจะไม่คาดคิดเช่นกันว่าจะมาเจอเซียวลิ่วหลังกับกู้เจียวที่นี่
ไท่จื่อยามนี้เห็นเซียวลิ่วหลังก็จะคิดถึงโจทย์คำนวณหน้าเล่มเตอะขึ้นมา
ตอน 339
บทที่ 339 หนูน้อยกู้ (2)
นางไปหาแม่นางเหยา แม่นางเหยาสบายดีทุกอย่าง แค่...ครรภ์ดิ้นแปลกประหลาดนัก
“เอาแต่นิ่งไม่ขยับเลย ข้ากลัวไปหมดว่า...” คำพูดไม่เป็นมงคลแม่นางเหยาไม่ได้เอ่ยออกมา
กู้เจียวหยิบหูฟังออกมาฟังหัวใจของเด็กน้อยในครรภ์ “ปกติดี วางใจได้”
แม่นางเหยากลุ้มอยู่ค่อนวันแล้วเอ่ยอย่างน้อยใจ
ตอน 340
บทที่ 340 ตีแสกหน้า
กลางเดือนหก เมืองหลวงฝนตกหนักติดต่อกันห้าวันแล้ว บ้านช่องและไร่นาไม่น้อยน้ำท่วม กรมโยธาวิ่งวุ่นระบายน้ำออกจากเมืองหลวง แม้แต่คฤหาสน์ของจวงไทเฮายังต้องหยุดสร้างไว้ก่อน เพราะท่านโหวกู้ถูกเรียกตัวกลับมารับคำสั่ง
กรมพระคลังวุ่นกับการช่วยเหลือปวงชนฟื้นฟูการเพาะปลูก
ขุนนางสำนักฮั่น