บทที่ 337 เล่นงานนาง (2)

จิ้งไท่เฟยก้มหน้าลง ชักมือกลับก่อนแย้มยิ้มขื่น “ข้า...สร้างปัญหาให้ฝ่าบาทใช่หรือไม่ หากจู่ๆ ข้าไม่กลับวังก็คงไม่เกิดเรื่องมากมายเพียงนี้หรอก”

ฮ่องเต้กุมมือนางไว้แน่น “เสด็จแม่อย่าพูดเช่นนี้! ท่านกลับวังมาเป็นเจตนาของเรา! มีคนทนเห็นท่านกลับวังไม่ได้ ใช้แผนถึงสองครั้งสองคราภ

บทที่ 338 รักกัน (2)

ไท่จื่อและไท่จื่อเฟยปลอมตัวมากันตามลำพัง ไม่ได้พาขันทีกับนางกำนัลมาด้วย มีเพียงยอดฝีมือของวังมาเป็นคนขับรถให้แค่คนเดียว

ไท่จื่อกับไท่จื่อเฟยดูเหมือนจะไม่คาดคิดเช่นกันว่าจะมาเจอเซียวลิ่วหลังกับกู้เจียวที่นี่

ไท่จื่อยามนี้เห็นเซียวลิ่วหลังก็จะคิดถึงโจทย์คำนวณหน้าเล่มเตอะขึ้นมา

บทที่ 339 หนูน้อยกู้ (2)

นางไปหาแม่นางเหยา แม่นางเหยาสบายดีทุกอย่าง แค่...ครรภ์ดิ้นแปลกประหลาดนัก

“เอาแต่นิ่งไม่ขยับเลย ข้ากลัวไปหมดว่า...” คำพูดไม่เป็นมงคลแม่นางเหยาไม่ได้เอ่ยออกมา

กู้เจียวหยิบหูฟังออกมาฟังหัวใจของเด็กน้อยในครรภ์ “ปกติดี วางใจได้”

แม่นางเหยากลุ้มอยู่ค่อนวันแล้วเอ่ยอย่างน้อยใจ