บทที่ 325 ตบหน้า (2)

ราชครูจวงกลับไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ เขาปล่อยม่านลง ให้รถม้าเคลื่อนตัวไปอย่างเย็นชา

ราชครูจวงโมโหเซียวลิ่วหลังมาก ด้วยเหตุนี้พอกลับไปถึงจวนแล้วโทสะก็ยังไม่คลายลงสักนิด

“นายท่าน” ผู้ดูแลยกกาน้ำชามาให้ เขาทราบเรื่องราวจากคนขับรถแล้ว จึงปลอบ “ท่านระงับโทสะด้วย ท่านต่างหากที่เป็นญาติบ

บทที่ 326 ชอบ (2)

อันจวิ้นอ๋องหัวเราะเย้ยหยัน “นางไม่มีสิทธิ์แต่งกับข้าแล้วใครมีล่ะ”

ไม่มีใครมีสิทธิ์ทั้งนั้น พี่ชายเป็นบุรุษที่ดีที่สุดและเก่งกาจที่สุดในโลก พวกนางไม่คู่ควรกับพี่ชายสักคน!

ทว่าคำพูดในใจเหล่านี้จวงเย่ว์ซีไม่กล้าเอ่ยออกไป

นางสัมผัสได้ว่าพี่ชายโกรธจริงๆ บางทีพี่ชายอาจจะไม่ต้องการ

บทที่ 327 สู่ขอ (2)

ท่านเหล่าโหวจึงรีบเข้าวัง แต่กลับได้ยินว่าฮ่องเต้ออกจากวังไปแล้ว และพาเหอกงกงออกไปด้วย

“ไม่ทราบว่าฝ่าบาทจะกลับมาเมื่อใดรึ” ท่านเหล่าโหวถามเว่ยกงกงตรงหน้าประตูหลักของตำหนัก

เว่ยกงกงเอ่ย “ข้าไม่ทราบ ท่านเหล่าโหวมีธุระด่วนจะเข้าเฝ้าฝ่าบาทหรือ”

จะว่าด่วนก็ด่วน ท่านเหล่าโหวกังวล