บทที่ 262

ไม่ออมมือ (1)

เรื่องครอบถุงกระสอบเช่นนี้ ทำสักครั้งสองครั้งก็ชำนาญ คราวก่อนครอบเงิน คราวนี้ครอบคนก็คล้ายๆ กันนั่นแหละ

ไท่จื่อเฟยไม่ทันแม้แต่จะส่งเสียงร้อง ก็ถูกหามเดินออกไป!

แม้จะมีนางข้าหลวงสองคนจะเดินตามหลังไท่จื่อเฟยมา แต่คลาดสายตาเพียงครู่เดียว ไท่จื่อเฟยก็หายไปแล้ว

ไท่จื่อเฟยเ

บทที่ 262

ไม่ออมมือ (2)

อีกฟากหนึ่ง เซวียนผิงโหวไม่ได้รับรู้เลยว่าไท่จื่อเฟยได้ประสบพบเจอกับโศกนาฏกรรมใด เขานั่งอยู่บนรถม้าเพื่อกลับจวน ส่วนสารถีภีคือฉังจิ่ง

รถม้าเพิ่งจะเคลื่อนมาได้ครึ่งทาง จู่เขาก็สั่งให้ฉังจิ่งหยุดรถม้า

“ฉังจิ่ง” เขาเอ่ยขึ้น

“ขอรับ” ฉังจิ่งเหลียวกลับไปแล้วแหวกม่านสบตากับเ

บทที่ 263

รู้จัก

หญิงชรารู้สึกว่าในสถานการณ์เช่นนี้ ตนเองควรจะพูดว่าคุกเข่าอย่างไรอย่างนั้น แม้นางจะยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยปากออกไป องค์รักษ์ผู้นั้นก็คุกเข่าลงไปแล้ว

หญิงชรา “...”

ราชครูจวงเดินเข้ามาด้วยความตื่นตะลึง ก่อนจะยกมือขึ้นประสานแล้วคำนับ

“เจ้าเป็นใคร” หญิงช