บทที่ 270 พบกันอีกครา (3)

ดวงตากลมโตของเสี่ยวจิ้งคงกะพริบปริบๆครู่หนึ่ง แล้วก้าวไปหาก้าวหนึ่ง ก่อนกอดแขนนางไว้ เอ่ยด้วยสีหน้าบ้องแบ๊วน่าเอ็นดู “เจียวเจียว เจ้าพาข้าไปด้วยได้หรือไม่ ข้าไม่ได้อยู่กับเจ้าตั้งหลายวันแล้วนะ ข้าคิดถึงเจ้าม๊ากมาก”

หากฮ่องเต้อยู่ที่นี่ก็คงจะฟังออกว่าเจ้าลูกชายจ้ำม่ำของตัว

บทที่ 271 เจียวเจียวของข้า (2)

คืนนี้จวงไทเฮาหลับไม่ค่อยสนิท พอนางหลับตาลงก็เป็นแววตาน้อยอกน้อยใจของเด็กสาวคนนั้น นางพลิกตัวไปมาอยู่ค่อนคืน กว่าจะเข้าสู่นิทราได้ แต่ก็ฝันเห็นเจ้าเณรน้อยคนนั้นอีก

เจ้าเณรน้อยน้ำตานองหน้าถามนาง “เหตุใดท่านย่าต้องมาเป็นไทเฮาอยู่ที่นี่ด้วย ท่านไม่กลับไปกับพวกเราแล้วหรื

บทที่ 272 ฟื้นความจำ (3)

จี้จิ่วอาวุโสและเซียวลิ่วหลังก็เพิ่งจะเสร็จงานจากกั๋วจื่อเจียนและสำนักฮั่นหลินก็กลับมาถึงที่เรือนพอดิบพอดี

“พวกตระกูลจวงอะไรนั่นเจ้าไม่ต้องไปยุ่งหรอก เดี๋ยวข้าจะหาวิธีจัดการกับพวก…”

ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันตอนที่กำลังเดินผ่านโถงเรือนอยู่นั้น สายตาของพวกเขาก็จับจ้องไปท