บทที่ 269 เข้าวัง

ข่าวที่จวงไทเฮาไม่กินข้าวกินปลาก็ลอยมาถึงหูตระกูลจวงอย่างรวดเร็ว

ราชครูจวงเป็นห่วงว่าไทเฮาจะร่างกายทรุดโทรม จึงรีบให้หมอหลวงไปตรวจอาการ แต่สัญญาณชีพของไทเฮาไม่มีปัญหา หมอหลวงคาดว่าน่าจะเป็นไข้ใจ

“อาจเพราะ...ไทเฮาออกจากวังไปนาน จู่ๆ กลับมาจึงยังปรับตัวไม่ได้”

ราชครูจวงเอ่ยเสีย

บทที่ 270 พบกันอีกครา (3)

ดวงตากลมโตของเสี่ยวจิ้งคงกะพริบปริบๆครู่หนึ่ง แล้วก้าวไปหาก้าวหนึ่ง ก่อนกอดแขนนางไว้ เอ่ยด้วยสีหน้าบ้องแบ๊วน่าเอ็นดู “เจียวเจียว เจ้าพาข้าไปด้วยได้หรือไม่ ข้าไม่ได้อยู่กับเจ้าตั้งหลายวันแล้วนะ ข้าคิดถึงเจ้าม๊ากมาก”

หากฮ่องเต้อยู่ที่นี่ก็คงจะฟังออกว่าเจ้าลูกชายจ้ำม่ำของตัว

บทที่ 271 เจียวเจียวของข้า (2)

คืนนี้จวงไทเฮาหลับไม่ค่อยสนิท พอนางหลับตาลงก็เป็นแววตาน้อยอกน้อยใจของเด็กสาวคนนั้น นางพลิกตัวไปมาอยู่ค่อนคืน กว่าจะเข้าสู่นิทราได้ แต่ก็ฝันเห็นเจ้าเณรน้อยคนนั้นอีก

เจ้าเณรน้อยน้ำตานองหน้าถามนาง “เหตุใดท่านย่าต้องมาเป็นไทเฮาอยู่ที่นี่ด้วย ท่านไม่กลับไปกับพวกเราแล้วหรื