บทที่ 261 ความจริง (2)

ยามบ่าย นางไปยังกั๋วจื่อเจียนเพื่อรับเสี่ยวจิ้งคงหลังเลิกเรียน

เสี่ยวจิ้งคงออกมาพร้อมกับฉินฉู่อวี้และสวี่โจวโจว

หลังจากเหตุการณ์ตะลุมบอนหมิงเอ๋อร์ที่ตำหนักบูรพา ทั้งสามคนก็ไม่ได้ไปก่อเรื่องวุ่นวายที่วังหลวงอีกเลย แต่วันนี้ฉินฉู่อวี้นั้นอดทนไม่ไหวอีกต่อไป

เขาพบรังนกขนาดยั

บทที่ 262 ไม่ออมมือ (2)

อีกฟากหนึ่ง เซวียนผิงโหวไม่ได้รับรู้เลยว่าไท่จื่อเฟยได้ประสบพบเจอกับโศกนาฏกรรมใด เขานั่งอยู่บนรถม้าเพื่อกลับจวน ส่วนสารถีภีคือฉังจิ่ง

รถม้าเพิ่งจะเคลื่อนมาได้ครึ่งทาง จู่เขาก็สั่งให้ฉังจิ่งหยุดรถม้า

“ฉังจิ่ง” เขาเอ่ยขึ้น

“ขอรับ” ฉังจิ่งเหลียวกลับไปแล้วแหวกม่านสบตากับเขา

บทที่ 263 รู้จัก

หญิงชรารู้สึกว่าในสถานการณ์เช่นนี้ ตนเองควรจะพูดว่าคุกเข่าอย่างไรอย่างนั้น แม้นางจะยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยปากออกไป องค์รักษ์ผู้นั้นก็คุกเข่าลงไปแล้ว

หญิงชรา “...”

ราชครูจวงเดินเข้ามาด้วยความตื่นตะลึง ก่อนจะยกมือขึ้นประสานแล้วคำนับ

“เจ้าเป็นใคร” หญิงชรา