บทที่ 262 ไม่ออมมือ (2)

อีกฟากหนึ่ง เซวียนผิงโหวไม่ได้รับรู้เลยว่าไท่จื่อเฟยได้ประสบพบเจอกับโศกนาฏกรรมใด เขานั่งอยู่บนรถม้าเพื่อกลับจวน ส่วนสารถีภีคือฉังจิ่ง

รถม้าเพิ่งจะเคลื่อนมาได้ครึ่งทาง จู่เขาก็สั่งให้ฉังจิ่งหยุดรถม้า

“ฉังจิ่ง” เขาเอ่ยขึ้น

“ขอรับ” ฉังจิ่งเหลียวกลับไปแล้วแหวกม่านสบตากับเขา

บทที่ 263 รู้จัก

หญิงชรารู้สึกว่าในสถานการณ์เช่นนี้ ตนเองควรจะพูดว่าคุกเข่าอย่างไรอย่างนั้น แม้นางจะยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยปากออกไป องค์รักษ์ผู้นั้นก็คุกเข่าลงไปแล้ว

หญิงชรา “...”

ราชครูจวงเดินเข้ามาด้วยความตื่นตะลึง ก่อนจะยกมือขึ้นประสานแล้วคำนับ

“เจ้าเป็นใคร” หญิงชรา

บทที่ 264 เปิดโปง

กู้เหยี่ยนถีบผ้าห่มกลางดึก เช้ามาจึงไอโครกนิดหน่อย แม่นางเหยาไม่วางใจ จึงไม่ให้เขาไปเรียน และแน่นอนว่าไม่ได้เรียนงานฝีมือกับปรมาจารย์หลี่ว์และหนานเซียง

กู้เสี่ยวซุ่นยังคงไปเรียนเช่นเดิม หลิวเฉวียนเป็นคนไปส่งเขา

หลายเดือนที่ผ่านมานี้ปรมาจารย์หลี่ว์ไม่ได้สอนเคล็ดวิชาอะไรมากมาย แต