บทที่ 257 คืบหน้า

ที่จริงเซียวลิ่วหลังเองก็รู้สึกเหมือนฝันไปเช่นกัน

แม้เขาจะเคยไปเยือนที่วังมาแล้วหลายต่อหลายครั้งก็จริง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เดินลอดประตูหลวงซึ่งเป็นประตูหลักของวังและเป็นประตูสำหรับคนใหญ่คนโตเท่านั้นที่จะเดินผ่านได้ โดยจอหงวน ปั้งเหยี่ยน และทั่นฮวาได้มีโอกาสเดินผ่านประต

บทที่ 258 อร่อย

แม้กู้เจียวรู้สึกตั้งรับไม่ทันกับท่าทีของพ่อหนุ่มเมามายที่อยู่ตรงหน้า แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีขัดขืนอะไร

มืออุ่นๆ ของเขาที่ประคองไว้หลังศีรษะราวกับรั้งไว้ไม่ให้ไปไหน 

กู้เจียวเบิกตากว้าง และคล้อยตามท่วงท่าของเขา

ขนาดเกิดมาใช้ชีวิตสองชาติสองภพ แต่กู้เจียวยังไม่เคยแม้แต่จะได้

บทที่ 259 เป็นที่โปรดปราน

ทุกคนประหลาดใจที่เขาไม่นั่งลงตรงที่ควรจะนั่ง แต่กลับไปนั่งข้างเซียวลิ่วหลังแทน

แต่พอมาคิดได้ว่าเมื่อคืนหนิงจื้อหย่วนเองก็รีบกลับ แถมวันนี้ยังมาร่วมงงานช้า สงสัยว่าคงไม่ได้รู้เรื่องนินทาของเซียวลิ่วหลัง แถมหนิงจื้อหย่วนเองก็เป็นคนฐานะต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ไม่รู้กฎเกณฑ์อะไร