บทที่ 239 เจ้าหนู

นางอดใจเดินไปหาไม่ได้ ก่อนเอ่ยขึ้นเบาๆ ด้านหลังเจ้าเด็กน้อยว่า “เจ้าหนู พ่อแม่ไปไหนหรือ”

เจ้าหนูอย่างนั้นรึ

เสี่ยวจิ้งคงที่ไม่เคยมีใครเรียกเช่นนี้มาก่อน ร่างน้อยๆ จึงสั่นสะท้าน หันหน้ากลับมามองรอบกายอย่างงุนงง แล้วมองอีกฝ่ายอย่างน่าเอ็นดู “เจ้าเรียก...ข้ารึ”

เหมือนว่าตรงนี้จะ

บทที่ 240 สามรุมหนึ่ง (2)

เมื่อพ้นเขตวัง

ไท่จื่อและไท่จื่อเฟยขึ้นรถม้ามุ่งหน้ากลับพระตำหนัก

ไท่จื่อเฟยกลับมาอยู่ในสภาพสำรวมอีกครั้ง

ไท่จื่อถอนหายใจ

“ฝ่าบาท ทรงคิดเรื่องอันใดหรือเพคะ” ไท่จื่อเฟยเห็นดังนั้นจึงเอ่ยปากถาม

“ข้ากำลังคิดว่า…เมื่อก่อน เจ้าก็เคยเล่นสนุกแบบนี้กับอาเหิงหรือไม่นะ” ไท่

บทที่ 241 รักของพ่อเท่าภูผา

รอยยิ้มของไท่จื่อเฟยเริ่มเจื่อนลง

เรื่องราวนั้นเริ่มขึ้นจากตอนที่พวกเขากำลังเล่นปิดตาไล่จับกัน

ซึ่งองค์ชายหมิงเอ๋อร์เป็นคนต้นคิด เพราะเขาเคยเห็นท่านปู่ละเล่น้แบบนี้กับเหล่าพระสนม แล้วเขาก็จำมาอีกที

ทั้งสี่คนโอน้อยออกว่าใครจะได้ปิดตาคนแรก ผลก็คือฉินฉู่อวี้ได้ไป

จาก