บทที่ 132

รัวหมัด

กู้เฉิงหลินแค่อยากสั่งสอนเขาก็เท่านั้น แต่หากถามว่าอยากเล่นถึงตายไหม ก็คงไม่ พอคิดได้ดังนั้น กู้เฉิงหลินก็รีบบอกให้สารถีพาเขากลับไปที่สำนักบัณฑิต จากนั้นก็ไปที่ห้องเก็บฟืนด้านหลัง

พอไปถึงก็พบร่องรอยของการต่อสู้เกิดขึ้น ซ้ำยังมีรอยเลือด และเศษผ้าที่ขาดวิ่นจากการถูกดึงให้ขาด

บทที่ 133

หัวอกคนเป็นแม่

กู้ฉังชิงภาวนาไม่ให้เรื่องเป็นอย่างที่เขาคิด “คนที่ทำร้ายเจ้า นอกจากเขาจะชกต่อยเจ้าแล้ว ยังใช้เชือกมามัดตัวเจ้าแล้วจับขังในห้องเก็บฟืน ไม่ยอมปล่อยให้เจ้าออกมาใช่ไหม”

กู้เฉิงหลินทำหน้าตื่น “พี่ใหญ่รู้ได้อย่างไร”

กู้ฉังชิงกำหมัดแน่น พยายามข่มอารมณ์ตัวเองไว้ “คนที่เจ

บทที่ 134

เลือดเย็น

กู้เฉิงเฟิงพยายามจะช่วยน้องชายอธิบาย แต่พอเห็นสีหน้าท่าทางของพี่ใหญ่แล้ว ดูเหมือนว่าเงียบไว้ก่อนน่าจะดีที่สุด

แม่นางเหยาเองก็เข้ามาไม่ได้จังหวะเสียจริง ปกติเห็นสงบเสงี่ยมดีอยู่แล้ว จู่ๆ เกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ จนเรื่องบานปลายไปกันใหญ่

“พี่ใหญ่…” กู้เฉิงเฟิงพยายา