บทที่ 154 อีสุกอีใส

กู้เจียวไปโรงหมอตั้งแต่เช้าตรู่

ตอนเช้ามีคนไข้มาหาสองสามคน ตอนบ่ายไม่มีงานอะไรกู้เจียวจึงพักผ่อนที่เรือนเล็กๆ ของตัวเอง

สถานที่ที่มีกำแพงกั้นกับนางคือสวนดอกไม้เล็กๆ ของสำนักบัณฑิตสตรี

ในสวนดอกไม้มีศาลารับลมอยู่หลังหนึ่ง

ยามปกติไม่มีใครไปเท่าใดนัก ยามนี้กลับมีแม่นาง

บทที่ 155 ดูแล

พอกันที คนทั้งบ้านหกคนล้มป่วยกันครึ่งบ้าน

กู้เจียวกับเซียวลิ่วหลังไม่กล้าให้หญิงชราพักอยู่ที่บ้านต่อ

เสี่ยวจิ้งคงเป็นอีสุกอีกใสก็เหมือนเป็นไข้หวัดธรรมดา แต่ถ้าหากหญิงชราเป็นอีสุกอีใสนั่นได้ถึงแก่ชีวิตแน่

“ให้นางไปพักอยู่บ้านข้างๆ สักสองสามวันดีกว่ากระมัง” กู้เจียวเอ่ยกับเซ

บทที่ 156 ภัยร้ายมาเยือน (กู้จิ่นอวี๋)

กู้ฉังชิงทำสีหน้าเย็นชายกชามยาขึ้นมาป้อนให้กู้เหยี่ยนเบาๆ

กู้ฉังชิงเป็นพี่ใหญ่ เขายังมีน้องชายอีกสองคน ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้โตกว่าพวกเขาเท่าใดนัก ทว่าใครให้แม่เขาจากโลกนี้ไปเร็วกันล่ะ แม่เลี้ยงจึงได้เข้าจวนมาแล้วในสายตาพ่อมีเพียงแม่เลี้ยงกับเด็กแฝดสองคนนี้