บทที่ 138 ไปจวนโหว

ทั้งสองคนจับมือกันจนมาถึงหน้าบ้านจึงได้ผละออกจากกัน

เห็นเซียวลิ่วหลังสีหน้าเว้าวอนยังไม่อยากปล่อย กู้เจียวจึงขยับไปใกล้เขาก่อนกระซิบเสียงเบา “หากอยากจับอีกละก็ คราวหน้าจะให้เจ้าจับใหม่”

“เปล่าเสียหน่อย!” เซียวลิ่วหลังเอ่ยอย่างวางมาดจริงจัง แล้วเดินเข้าลานบ้านไปด้วยมือกับเ

บทที่ 139 พบ

กู้เจียวเป็นคนตรงไปตรงมามากคนหนึ่ง นางรับอะไรได้ ไม่รับอะไรไม่ได้ ทุกอย่างล้วนเปิดเผยออกมาหมด

ปมในใจตอนเด็กของนางหมดหนทางจะคลี่คลาย ดังนั้นนางยังไม่อาจใช้ชีวิตร่วมกับแม่นางเหยาอย่างสบายอกสบายใจได้ ทว่าสิ่งนี้ไม่ได้หมายความว่านางจะไม่สนใจใยดีอีกฝ่าย

นางยังคงไปมาหาสู่กับแม่นางเหย

บทที่ 140 กระแทกใส่!

ยามปกติเหล่าฮูหยินกู้จะให้คนยกดอกโบตั๋นออกมาให้นางชื่นชม และมีเพียงวันที่อากาศเหน็บหนาวเกินไปเท่านั้นที่นางจะไปห้องบุปผาด้วยตัวเอง

จากเรือนซงเฮ่อไปถึงห้องบุปผาความจริงแล้วห่างกันอยู่ระยะหนึ่งทีเดียว แต่นางนั่งเกี้ยวไป ลมพัดไม่โดน ฝนตกไม่เปียก แถมยังสบายอีกด้วย

เพียงไม่น