บทที่ 139 พบ

กู้เจียวเป็นคนตรงไปตรงมามากคนหนึ่ง นางรับอะไรได้ ไม่รับอะไรไม่ได้ ทุกอย่างล้วนเปิดเผยออกมาหมด

ปมในใจตอนเด็กของนางหมดหนทางจะคลี่คลาย ดังนั้นนางยังไม่อาจใช้ชีวิตร่วมกับแม่นางเหยาอย่างสบายอกสบายใจได้ ทว่าสิ่งนี้ไม่ได้หมายความว่านางจะไม่สนใจใยดีอีกฝ่าย

นางยังคงไปมาหาสู่กับแม่นางเหย

บทที่ 140 กระแทกใส่!

ยามปกติเหล่าฮูหยินกู้จะให้คนยกดอกโบตั๋นออกมาให้นางชื่นชม และมีเพียงวันที่อากาศเหน็บหนาวเกินไปเท่านั้นที่นางจะไปห้องบุปผาด้วยตัวเอง

จากเรือนซงเฮ่อไปถึงห้องบุปผาความจริงแล้วห่างกันอยู่ระยะหนึ่งทีเดียว แต่นางนั่งเกี้ยวไป ลมพัดไม่โดน ฝนตกไม่เปียก แถมยังสบายอีกด้วย

เพียงไม่น

บทที่ 141 เป็นแม่ต้องเข้มแข็ง

พอคายออกมาแล้วอนุหลิงก็ดูเหมือนจะได้สติกลับมา นางแย้มยิ้มแหย ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากแล้วเอ่ย “ข้าแพ้เกสรดอกไม้น่ะ”

กู้ฉังชิงสีหน้าไม่เปลี่ยน “อนุแพ้เกสรดอกไม้เหตุใดไม่บอกแต่แรกเล่า ถ้าอย่างนั้นคงไม่ให้อนุไปดูแลห้องบุปผาแทนท่านย่าหรอก”

อนุหลิงอ้าปากพะงาบๆ จู่ๆ ก็ไ