บทที่20

ยามซื่อ (9.00-10.59 น.) ร่างผอมซูบบนเตียงเริ่มขยับตัวหลังจากที่ได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มที่ นางจำได้ว่าหลังจากที่คุยถึงอาการของพี่หลงเสร็จก็รู้สึกโล่งใจว่าสามีนางปลอดภัยแล้ว แต่ทว่าในนาทีต่อมาภาพตรงหน้ากับดำมืดไปหลังจากนั้นนางก็ไม่รับรู้สิ่งใดอีกเลย

“ตื่นแล้วหรือ” หยางหลงเห็นคนตรงหน้าที่กำล

บทที่21

วันนี้เป็นวันแรกที่นางได้ออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ภายนอกได้อย่างชุ่มปอด หากให้เล่าย้อนไปเมื่อ 3 วันก่อนก็ให้รู้สึกเหนื่อยใจระคนมีความสุขที่สามีในนามเอาใจใส่รักและดูแลนาง มิให้นางหยิบจับอันใดคล้ายกับว่านางเป็นผู้ป่วยติดเตียงเสียอย่างนั้น หากนางอยากได้สิ่งใดเขาก็ประเคนทุกอย่างกองอยู่เบื้องหน้านาง

บทที่22

ภายในห้องอาบน้ำที่ทำเลียนแบบน้ำตกจำลองมีบรรยากาศอบอวลไปด้วยความรัก จ้าวหยางหลงอยู่ในสภาพเปลือยด้านบนแต่ด้านล่างยังคงมีกางเกงซับสีขาว มือหนากำลังปลดผ้าคาดเอวออกอย่างเบามือพลางปลดชุดคลุมออกร่วงลงสู่พื้น จ้าวหยางหลงกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากปทุมถันอวบอิ่มพอดีมือปรากฏสู่สายตาของเขาทั้งทีที่ชุดคลุมถ