บทที่21

วันนี้เป็นวันแรกที่นางได้ออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ภายนอกได้อย่างชุ่มปอด หากให้เล่าย้อนไปเมื่อ 3 วันก่อนก็ให้รู้สึกเหนื่อยใจระคนมีความสุขที่สามีในนามเอาใจใส่รักและดูแลนาง มิให้นางหยิบจับอันใดคล้ายกับว่านางเป็นผู้ป่วยติดเตียงเสียอย่างนั้น หากนางอยากได้สิ่งใดเขาก็ประเคนทุกอย่างกองอยู่เบื้องหน้านาง

บทที่22

ภายในห้องอาบน้ำที่ทำเลียนแบบน้ำตกจำลองมีบรรยากาศอบอวลไปด้วยความรัก จ้าวหยางหลงอยู่ในสภาพเปลือยด้านบนแต่ด้านล่างยังคงมีกางเกงซับสีขาว มือหนากำลังปลดผ้าคาดเอวออกอย่างเบามือพลางปลดชุดคลุมออกร่วงลงสู่พื้น จ้าวหยางหลงกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากปทุมถันอวบอิ่มพอดีมือปรากฏสู่สายตาของเขาทั้งทีที่ชุดคลุมถ

บทที่23

3 วันต่อมาจ้าวหยางหลงทอดมองภรรยาตัวน้อยที่กำลังหลับสนิทด้วยความอ่อนเพลียภายใต้อ้อมแขนแกร่งที่โอบกอดนางอย่างทะนุถนอม เขาเพิ่งปล่อยให้นางได้พักผ่อนเมื่อครึ่งชั่วยามก่อน (1 ชั่วโมง) รอยยิ้มแห่งความสุขประดับเต็มดวงหน้าบทลงโทษ 3 วันที่เขาคิดไว้ดูแล้วน่าจะน้อยไปด้วยซ้ำ ถ้าไม่ติดว่ามีงานต้องสะสางเข