บทที่19

จางโม่ลี่ยืนมองถ้วยชาที่ว่างเปล่า นางไม่รู้ว่าต้องใช้โลหิตมากน้อยเท่าใดและอีกอย่างที่นางไม่รู้คือต้องผสมร่วมกับยาแก้พิษด้วยหรือเปล่า แต่ในขณะที่นางกำลังครุ่นคิดสิ่งรอบกายนางกลับหยุดนิ่งคล้ายกับเวลาหยุดเดิน

“นังหนู” เสียงเรียกสั้นๆ แต่ว่าคุ้นเคยทำให้สตรีเพียงหนึ่งเดียวในห้องหันมา

“ท่านเทพแห่ง

บทที่20

ยามซื่อ (9.00-10.59 น.) ร่างผอมซูบบนเตียงเริ่มขยับตัวหลังจากที่ได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มที่ นางจำได้ว่าหลังจากที่คุยถึงอาการของพี่หลงเสร็จก็รู้สึกโล่งใจว่าสามีนางปลอดภัยแล้ว แต่ทว่าในนาทีต่อมาภาพตรงหน้ากับดำมืดไปหลังจากนั้นนางก็ไม่รับรู้สิ่งใดอีกเลย

“ตื่นแล้วหรือ” หยางหลงเห็นคนตรงหน้าที่กำล

บทที่21

วันนี้เป็นวันแรกที่นางได้ออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ภายนอกได้อย่างชุ่มปอด หากให้เล่าย้อนไปเมื่อ 3 วันก่อนก็ให้รู้สึกเหนื่อยใจระคนมีความสุขที่สามีในนามเอาใจใส่รักและดูแลนาง มิให้นางหยิบจับอันใดคล้ายกับว่านางเป็นผู้ป่วยติดเตียงเสียอย่างนั้น หากนางอยากได้สิ่งใดเขาก็ประเคนทุกอย่างกองอยู่เบื้องหน้านาง