บทที่11

ยามเฉิน (7.00-8.59 น.) จ้าวหยางหลงกำลังสนทนาบางอย่างกับจางหลี่เจี้ยนทั้งยังลอบมองร่างบางเป็นระยะ หากเป็นไปได้เขาก็มิอยากจากนางให้ไกลหูไกลตาทั้งห่วงและหวง แต่ก็จำเป็นต้องไปสะสางงานที่ค้างไว้ให้เสร็จ ก่อนที่จะยกขบวนสินสอดเพื่อมาสู่ขอและตบแต่งนางเข้าเป็นนายหญิงของพรรค

หลังจากจางโม่ลี่ที่รับรู้ว

บทที่12

จ้าวหยางหลงเมื่อจัดการทุกอย่างในพรรคเสร็จเรียบร้อยเขาก็คอยไปแวะเวียนไปหานางอยู่เสมอ โดยให้ลูกพรรคนำหีบทองคำเครื่องประดับ ผ้าไหมแพรพรรณเนี้อดีอย่างละยี่สิบหีบใหญ่และข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ที่ใช้ในวันมงคลมามอบให้ผู้อาวุโสไว้เป็นสินเจ้าสาว จ้าวหยางหลงสั่งให้บรรดาลูกน้องนำไม้มาสร้างห้องเก็บของขน

บทที่13

หกเดือนผ่านไปหลังจากกลับมาจากหมู่บ้านอวี้ฟง ณ. จวนตระกูลหลี่ภายในห้องทำงานปรากฏร่างของชายต่างวัยสองคนและหนึ่งสตรีอรชรที่ล่วงเข้าเลขสามแต่ความงามมิได้จางหาย บัดนี้กำลังปรึกษาหารือเรื่องบางอย่าง

“เป่าเอ๋อร์เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าจะให้แม่และพ่อไปสู่ขอนาง” เสียงสตรีวัยกลางคนเอ่ยถามลูกชายคนเดียวของน