บทที่ 153 ฟางเส้นสุดท้าย 2

เป็นเวลานาน ในที่สุดวรพลก็ได้พูดสิ่งที่น่าเศร้าออกมาอย่างยากลำบาก “ถ้าเกิดว่าการไปจากฉัน ทำให้เธอมีความสุข ถ้ายังงั้นฉันก็คง….ปล่อยเธอไป…..”

“พี่พูดจาไร้สาระอะไรออกมา?! ลูกผู้ชายไม่ควรจะยอมแพ้อะไรง่ายๆ แล้วอีกอย่าง พี่ก็เป็นคนที่รักกนิษฐามากที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอ?

บทที่ 154 เป็นห่วงเป็นใยเธออะไรขนาดนี้

แวววัยเดินมาตามทางด้วยอินเนอร์ประดุจผีเสื้อกลางวันสดใส ร่างอรชรที่อยู่ใต้ตึกหอพักมองเห็นพ่อเทพบุตรธัชชัยมาแต่ไกลๆ

แสงพระอาทิตย์สาดกระทบร่างของเขา ไม่มีเวลาหนาที่จะพรากเอาความสง่างามไปจากเขาได้เลย แล้วยังจะท่าทีที่เปร่งประกายออกมาของเขานั่นก็ดึงดูดหัว

บทที่ 155 เป็นห่วงเป็นใยเธออะไรขนาดนี้ 2

“ธัชชัยแล้วยังไง มันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วยเล่า ฉันไม่อยากเห็นหน้าเขาอีก ”พอเธอพูดจบ ก็พลันหลับตาลงอีกครั้ง แผ่มือทั้งสองข้างกวาดกว้างไปบนเตียง ตอนนี้เธอแค่อยากจะนอนเท่านั้น ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน เดาว่าคงจะเป็นตัวมะเร็งขี้เกียจเรื้อรังอะไรเทือกๆนี้

“ว