บทที่ 152 ฟางเส้นสุดท้าย

ธัชชัยไปถึงโรงพยาบาลตอนได้เวลาอาหารเที่ยงพอดี

คนป่วยที่อยู่บนเตียงหันมาหาธัชชัยกับป้าอ้อยโดยสัญชาตญาณ พอหันมาเห็นเข้าก็ถามขึ้นมาอย่างผิดหวัง “กนิษฐา ไม่ได้มาด้วยหรอ?”

ไม่รอให้ธัชชัยได้ตอบอะไร เขาก็พูดขึ้นเองอีก ”แต่ว่าก็ดีแล้วหล่ะ ฉันที่เป็นแบบนี้ไม่ควรที่จะได

บทที่ 153 ฟางเส้นสุดท้าย 2

เป็นเวลานาน ในที่สุดวรพลก็ได้พูดสิ่งที่น่าเศร้าออกมาอย่างยากลำบาก “ถ้าเกิดว่าการไปจากฉัน ทำให้เธอมีความสุข ถ้ายังงั้นฉันก็คง….ปล่อยเธอไป…..”

“พี่พูดจาไร้สาระอะไรออกมา?! ลูกผู้ชายไม่ควรจะยอมแพ้อะไรง่ายๆ แล้วอีกอย่าง พี่ก็เป็นคนที่รักกนิษฐามากที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอ?

บทที่ 154 เป็นห่วงเป็นใยเธออะไรขนาดนี้

แวววัยเดินมาตามทางด้วยอินเนอร์ประดุจผีเสื้อกลางวันสดใส ร่างอรชรที่อยู่ใต้ตึกหอพักมองเห็นพ่อเทพบุตรธัชชัยมาแต่ไกลๆ

แสงพระอาทิตย์สาดกระทบร่างของเขา ไม่มีเวลาหนาที่จะพรากเอาความสง่างามไปจากเขาได้เลย แล้วยังจะท่าทีที่เปร่งประกายออกมาของเขานั่นก็ดึงดูดหัว