บทที่ 154 เป็นห่วงเป็นใยเธออะไรขนาดนี้

แวววัยเดินมาตามทางด้วยอินเนอร์ประดุจผีเสื้อกลางวันสดใส ร่างอรชรที่อยู่ใต้ตึกหอพักมองเห็นพ่อเทพบุตรธัชชัยมาแต่ไกลๆ

แสงพระอาทิตย์สาดกระทบร่างของเขา ไม่มีเวลาหนาที่จะพรากเอาความสง่างามไปจากเขาได้เลย แล้วยังจะท่าทีที่เปร่งประกายออกมาของเขานั่นก็ดึงดูดหัว

บทที่ 155 เป็นห่วงเป็นใยเธออะไรขนาดนี้ 2

“ธัชชัยแล้วยังไง มันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วยเล่า ฉันไม่อยากเห็นหน้าเขาอีก ”พอเธอพูดจบ ก็พลันหลับตาลงอีกครั้ง แผ่มือทั้งสองข้างกวาดกว้างไปบนเตียง ตอนนี้เธอแค่อยากจะนอนเท่านั้น ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน เดาว่าคงจะเป็นตัวมะเร็งขี้เกียจเรื้อรังอะไรเทือกๆนี้

“ว

บทที่ 156 ท้องแล้ว

“ไม่ได้นะ วัจสา ให้ฉันพาเธอไปหาหมอที่โรงพยาบาลดูเถอะนะ ครั้งก่อนฉันเห็นคนๆนึงในข่าวหนังสือพิมพ์ ก้างปลาติดคอ ตอนแรกก็คิดว่าไม่มีอะไร แต่ผ่านไปไม่กี่วัน ก็มีหนองที่คอ เกือบตายเลยนะ!”

เธอไม่ได้ต้องการจะหลอกวัจสา แต่มันมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นจริงๆ

วัจสาตกใจ กลืนน้ำลายลง