บทที่ 130

ขอร้องล่ะ ให้ฉันพบเขาเถอะ

พอภูผาได้ยินวัจสาถามถึงอาการของวรพล ดวงตาเขาก็แดงขึ้นมา “คุณชายใหญ่ เขา……สลบไปตั้งแต่วันนั้นจนถึงตอนนี้ สลบไปสองวันแล้ว! คุณหมอภาคินบอกว่าถ้ายังไม่ตื่นอีก งั้นก็จะเป็นเจ้าชายนิทราแล้ว……คือสมองตายแล้ว ”

สมองของวัจสาหยุดคิดไปเลย จู่ๆก็อ้างว้างไปหมด เจ้าช

บทที่ 131

สงสารเขา

“เธอทำอะไรอยู่ที่นี่? พี่ชายของฉันไม่ต้องการน้ำตาหรือความเห็นใจ! เธอรีบออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!” มีเสียงไร้อารมณ์ของธัชชัยดังขึ้นจากด้านหลัง

วัจสายกมือขึ้นปาดน้ำตา “ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

เธอมองเข้าไปในตาของธัชชัย ท่าทางของเขา ยิ่งทำให้เธอรู้สึกเจ็บในหัวใจ

บทที่ 132

ปลุกให้เขาตื่นได้

ค่อยๆวางหญิงสาวลงบนเตียง สายตาของบุรีมองไปยังโซ่ที่อยู่ที่มุมนั้น อยู่เนิ่นนาน แล้วจึงถอนหายใจออกมา แล้วใช้โซ่นั้นล็อคเท้าของหญิงสาวเอาไว้

แผลที่เท้าของเธอหายดีแล้ว เหลือเพียงรอยแดง บุรีไม่ทน ใช้โซ่ล็อคเข้าที่ขาขวาของเธอ

ไม่ว่าเขาจะสงสารเธออย่างไร แต่ก็ไ