บทที่ 129 รู้สึกผิดปกติ

ป้าอ้อยฟังคำพูดที่เป็นห่วงของวัจสา ดวงตาก็เปียกละร้อนขึ้นมา เธอรีบก้มหัวลง นำถุงที่อยู่ในมือและขวดเก็บความร้อนให้วัจสา

“คุณผู้หญิง นี่เป็นซุปบำรุงที่ฉันต้มข้ามคืนมาให้ อย่าลืมดื่มตอนร้อนๆนะ ในถุงนี้มีขนมเผือกที่คุณชอบ ยังมีเงินก้อนหนึ่ง คุณภูษิตให้ฉันเอามาให้ ใช่แล้

บทที่ 130 ขอร้องล่ะ ให้ฉันพบเขาเถอะ

พอภูผาได้ยินวัจสาถามถึงอาการของวรพล ดวงตาเขาก็แดงขึ้นมา “คุณชายใหญ่ เขา……สลบไปตั้งแต่วันนั้นจนถึงตอนนี้ สลบไปสองวันแล้ว! คุณหมอภาคินบอกว่าถ้ายังไม่ตื่นอีก งั้นก็จะเป็นเจ้าชายนิทราแล้ว……คือสมองตายแล้ว ”

สมองของวัจสาหยุดคิดไปเลย จู่ๆก็อ้างว้างไปหมด เจ้าชาย

บทที่ 131 สงสารเขา

“เธอทำอะไรอยู่ที่นี่? พี่ชายของฉันไม่ต้องการน้ำตาหรือความเห็นใจ! เธอรีบออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!” มีเสียงไร้อารมณ์ของธัชชัยดังขึ้นจากด้านหลัง

วัจสายกมือขึ้นปาดน้ำตา “ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

เธอมองเข้าไปในตาของธัชชัย ท่าทางของเขา ยิ่งทำให้เธอรู้สึกเจ็บในหัวใจ

ท