บทที่ 103 ผู้ชายคนนี้นี่เป็นหมาหรือไงนะกัดไปเรื่อยเลย

เมื่อเห็นธัชชัยกลืนยาเม็ดนั้นลงไปได้ในที่สุด วัจสาถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วนำยาที่เหลืออยู่ส่งให้เขา

“นี่เป็นยาที่เหลือ ถ้ายังรู้สึกไม่สบายก็กินเพิ่มอีกสักเม็ดนะ แต่ว่าอย่ากินเยอะหล่ะ มันทำได้แค่บรรเทาอาการเท่านั้นไม่ได้รักษาโรค คุณก็

บทที่ 104 คุณภรรยาเดี๋ยวผมไปรับคุณตอนเลิกเรียน

บทที่ยังไม่เลิกเรียนคนขับรถที่ชื่อภูผาก็โทรศัพท์มาหาวัจสา บอกว่ารอเธออยู่ที่หน้าประตูมหาลัย

แต่สิ่งที่วัจสานึกไม่ถึงก็คือเธอคาดไม่ถึงว่าวรพลก็มากับภูผาเพื่อมารับเธอกลับบ้านด้วย แต่ในเวลานั้นวัจสายังมองไม่เห็นวรพล

บทที่เธอกำลังจะเดินอ

บทที่ 105 เธอเป็นของเขา

คำพูดกระทบกระเทียบและใส่ร้ายป้ายสีเหล่านี้ ไม่ว่าจะแรงหรือนิดน้อยวัจสาก็ได้ยินหมดแล้วเธอก็ไม่ได้คิดว่าจะเอาเรื่องอะไร แต่ว่าเธอนั้นเป็นหญิงสาวที่อายุเพิ่งจะ20ต้นๆ หน้ายังอ่อนเยาว์ ยังไม่กล้ามากพอที่จะเผชิญหน้าต่อหน้าผู้คน

เธอยังมีความสามารถไม่พอที่จะโต้แย้งอะไรต่