บทที่ 104 คุณภรรยาเดี๋ยวผมไปรับคุณตอนเลิกเรียน

บทที่ยังไม่เลิกเรียนคนขับรถที่ชื่อภูผาก็โทรศัพท์มาหาวัจสา บอกว่ารอเธออยู่ที่หน้าประตูมหาลัย

แต่สิ่งที่วัจสานึกไม่ถึงก็คือเธอคาดไม่ถึงว่าวรพลก็มากับภูผาเพื่อมารับเธอกลับบ้านด้วย แต่ในเวลานั้นวัจสายังมองไม่เห็นวรพล

บทที่เธอกำลังจะเดินอ

บทที่ 105 เธอเป็นของเขา

คำพูดกระทบกระเทียบและใส่ร้ายป้ายสีเหล่านี้ ไม่ว่าจะแรงหรือนิดน้อยวัจสาก็ได้ยินหมดแล้วเธอก็ไม่ได้คิดว่าจะเอาเรื่องอะไร แต่ว่าเธอนั้นเป็นหญิงสาวที่อายุเพิ่งจะ20ต้นๆ หน้ายังอ่อนเยาว์ ยังไม่กล้ามากพอที่จะเผชิญหน้าต่อหน้าผู้คน

เธอยังมีความสามารถไม่พอที่จะโต้แย้งอะไรต่

บทที่ 106 สัมผัสที่คุ้นเคย

ทันใดนั้นวรพลก็รัดเอาวัจสามาไว้ในอ้อมแขน ริมฝีปากไม่ได้สัมผัสกับแก้มที่บอบบางสีดอกกุหลาบของวัจสา เขากระซิบด้วยเสียงแหบ “วัจสา คุณช่างดีจริงๆ…”

วัจสาตกใจกับความใกล้ชิดของวรพลที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว แต่ก็ไม่กล้าที่จะต่อสู้เพราะกลัวที่จะโดนแผลของเขาจึงทำได้