บทที่ 102 นั่นเพราะมีน้ำลายของฉันอยู่หน่ะสิ

“กับข้าวในโรงอาหารก็พอทานได้นะไม่ได้แย่ขนาดนั้นค่ะ ถึงแม้ว่าจะเทียบกับที่ป้าอ้อยทำไม่ได้แต่ว่าก็มีพวกปลา เนื้อ ไก่ เป็ด อยากกินอะไรส่วนมากก็จะมีหมดค่ะ”

ในมือของวัจสาก็ยังหมุนปากกาไปเรื่อยๆ นี่คือการกระทำเล็กๆที่เธอติดนิสัยไปซะแล้ว เพียงแค่มีปา

บทที่ 103 ผู้ชายคนนี้นี่เป็นหมาหรือไงนะกัดไปเรื่อยเลย

เมื่อเห็นธัชชัยกลืนยาเม็ดนั้นลงไปได้ในที่สุด วัจสาถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วนำยาที่เหลืออยู่ส่งให้เขา

“นี่เป็นยาที่เหลือ ถ้ายังรู้สึกไม่สบายก็กินเพิ่มอีกสักเม็ดนะ แต่ว่าอย่ากินเยอะหล่ะ มันทำได้แค่บรรเทาอาการเท่านั้นไม่ได้รักษาโรค คุณก็

บทที่ 104 คุณภรรยาเดี๋ยวผมไปรับคุณตอนเลิกเรียน

บทที่ยังไม่เลิกเรียนคนขับรถที่ชื่อภูผาก็โทรศัพท์มาหาวัจสา บอกว่ารอเธออยู่ที่หน้าประตูมหาลัย

แต่สิ่งที่วัจสานึกไม่ถึงก็คือเธอคาดไม่ถึงว่าวรพลก็มากับภูผาเพื่อมารับเธอกลับบ้านด้วย แต่ในเวลานั้นวัจสายังมองไม่เห็นวรพล

บทที่เธอกำลังจะเดินอ