บทที่ 48 ขอแต่งงาน

เว่ยถิงกัดฟัน “ใช่ ฉันทำผิด ฉันมันเลว แต่หนิงหรานเป็นผู้หญิงของฉัน! เป็นภรรยาของฉันทั้งทางพฤตินัยและนิตินัย นายเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรถึงไม่บอกข่าวของหนิงหรานกับฉัน”

“ฉันขอให้เขาไม่บอกคุณเอง” หนิงหรานเอ่ยเสียงเย็น

เธอให้พี่เลี้ยงดูแลหนูดี แล้วตามออกมา

เว่ยถิงตั

บทที่ 49 ขอโทษ ขอบคุณ

กุหลาบ ไฟดวงดาว รูปถ่าย ผู้ชายที่เป็นสุภาพบุรุษ แวนเพชรเม็ดงาม…

เป็นการขอแต่งงานที่ผู้หญิงทุกคนวาดฝันไว้ หนิงหรานสบตาเฉียวเห้าหยาน

เธอมองอีกฝ่ายเป็นผู้มีพระคุณและเป็นพี่ชาย

ลำคอตื้นตันแต่เธอก็ยังเอ่ยออกไป “ขอโทษนะ เฉียวเห้าหยาน ฉัน…แต่งงานกับพี่ไม่ได้”

บทที่ 50 มอบของขวัญทางหน้าต่าง

สีหน้าเว่ยถิงมีความสับสนเมื่อเหลือบไปเห็นเด็กหญิงที่นอนอยู่บนเตียงกว้าง ครู่หนึ่งก็หมุนตัวเดินจากไป

หลังจากเว่ยถิงกลับไป หนิงหรานก็ยืนอยู่ริมหน้าต่างอย่างเหม่อลอย เว่ยถิงย้ายมาอยู่ข้างบ้านเธอแบบนี้ อีกฝ่ายต้องการที่จะทำอะไรกันแน่นะ

เว่ยถิงกับแนร์ฉิงฉิง