บทที่ 47 ได้โปรดเห็นใจฉัน

เฉียวเห้าหยานได้ยินดังนั้น ดวงตาคมก็เผยความเจ็บปวดออกมาอย่างช่วยไม่ได้

ใช่ไหมล่ะ เธอกับเว่ยถิงไม่เกี่ยวข้องกันแล้วไม่ใช่หรือไง

แต่ทำไมพอหนิงหรานเจอเว่ยถิงที่นี่แล้ว เธอกลับไม่ฟังความเห็นของเขาที่ให้เราย้ายไปที่อื่น

ทำไมหนูดีถึงเรียกเว่ยถิงว่าพ่อได้

บทที่ 48 ขอแต่งงาน

เว่ยถิงกัดฟัน “ใช่ ฉันทำผิด ฉันมันเลว แต่หนิงหรานเป็นผู้หญิงของฉัน! เป็นภรรยาของฉันทั้งทางพฤตินัยและนิตินัย นายเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรถึงไม่บอกข่าวของหนิงหรานกับฉัน”

“ฉันขอให้เขาไม่บอกคุณเอง” หนิงหรานเอ่ยเสียงเย็น

เธอให้พี่เลี้ยงดูแลหนูดี แล้วตามออกมา

เว่ยถิงตั

บทที่ 49 ขอโทษ ขอบคุณ

กุหลาบ ไฟดวงดาว รูปถ่าย ผู้ชายที่เป็นสุภาพบุรุษ แวนเพชรเม็ดงาม…

เป็นการขอแต่งงานที่ผู้หญิงทุกคนวาดฝันไว้ หนิงหรานสบตาเฉียวเห้าหยาน

เธอมองอีกฝ่ายเป็นผู้มีพระคุณและเป็นพี่ชาย

ลำคอตื้นตันแต่เธอก็ยังเอ่ยออกไป “ขอโทษนะ เฉียวเห้าหยาน ฉัน…แต่งงานกับพี่ไม่ได้”