บทที่ 46 คุณพ่อ

“ปล่อยนะ! คนเลว” หนิงหรานที่ถูกปิดปากพยายามดิ้นรนเอ่ยออกมาอู้อี้

คนเลว อยู่ๆมาจูบเธอได้ยังไงกัน มีสิทธิ์อะไรมาจูบเธอ! เธอยังถูกเขาทำร้ายไม่พอรึไง

เว่ยถิงไม่อยากปล่อยแต่ได้ยินเสียงหนิงหรานที่กำลังโกรธ เขาจึงบังคับตัวเองให้ปล่อยเธอ

หนิงหรานตวัดสายตามองเขาอย่างเกล

บทที่ 47 ได้โปรดเห็นใจฉัน

เฉียวเห้าหยานได้ยินดังนั้น ดวงตาคมก็เผยความเจ็บปวดออกมาอย่างช่วยไม่ได้

ใช่ไหมล่ะ เธอกับเว่ยถิงไม่เกี่ยวข้องกันแล้วไม่ใช่หรือไง

แต่ทำไมพอหนิงหรานเจอเว่ยถิงที่นี่แล้ว เธอกลับไม่ฟังความเห็นของเขาที่ให้เราย้ายไปที่อื่น

ทำไมหนูดีถึงเรียกเว่ยถิงว่าพ่อได้

บทที่ 48 ขอแต่งงาน

เว่ยถิงกัดฟัน “ใช่ ฉันทำผิด ฉันมันเลว แต่หนิงหรานเป็นผู้หญิงของฉัน! เป็นภรรยาของฉันทั้งทางพฤตินัยและนิตินัย นายเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรถึงไม่บอกข่าวของหนิงหรานกับฉัน”

“ฉันขอให้เขาไม่บอกคุณเอง” หนิงหรานเอ่ยเสียงเย็น

เธอให้พี่เลี้ยงดูแลหนูดี แล้วตามออกมา

เว่ยถิงตั