บทที่ 42 เธอทำเพื่อช่วยเขา

เฉียวเห้าหยานหัวเราะเสียงดัง “ฮ่าฮ่า เธอรักนายขนาดนี้แต่นายก็ยังไม่เชื่อใจเธอ ทำได้เมื่อกระทั่งบังคับให้เธอเอาลูกออก แต่นายกลับไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นคือลูกของนายเอง! ฉันกับหนิงหรานไม่เคยมีอะไรกันมาตั้งแต่แรก”

สมองของเว่ยถิงอื้ออึงไปหมด ที่หนิงหรานไปอยู่กับเฉียวเห้า

บทที่ 43 อยู่กับความเสียใจ

หนิงหรานจากไปแล้วยี่สิบห้าวัน เว่ยถิงนั่งอยู่ในห้องนอนของพวกเขา ทำยังไงก็นอนไม่หลับเสียที

นี่คือคืนที่ยี่สิบห้าที่เขานอนไม่หลับ

ภายในห้องไม่ได้เปิดไฟ มีเพียงแสงจันทร์ที่ทำให้ห้องสว่างขึ้นมาบ้าง

กรอบรูปอันเก่าที่หนิงหรานเคยทำแตก หลังจากที่เธอจากไปแล้ว

บทที่ 44 หรานหราน

หลังจากหนิงหรานจากไปแล้วสองปี ในที่สุดเว่ยถิงก็เริ่มมีสติ ไม่เอาแต่ดื่มเหล้าเมามายอีกต่อไป แต่มักจะออกไปท่องเที่ยวเสมอ

ไม่ว่าเขาจะไปท่องเที่ยวที่ไหน ก็จะต้องพกตุ๊กตาดินเคลือบรูปคนตัวเล็กตัวหนึ่งไปด้วยเสมอ

หนิงหรานเคยมอบให้เขาคู่หนึ่ง ตุ๊กตาทั้งสองสูงไม่ถึงสิบเซนติเ