บทที่ 41 ตายจากกัน

เว่ยถิงไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งต้องจากกันกับหนิงหราน ไม่ใช่จากกันทั้งที่มีชีวิตอยู่แต่เป็นการจากกันเพราะความตาย

เขามองลงไปข้างล่างหน้าต่างอย่างเหม่อลอย สูงขนาดนี้ โขดหินที่น่ากลัวขนาดนี้ หนิงหรานที่ขี้กลัวขนาดนั้นทำไมถึงกล้ากระโดดลงไปได้นะ

ทันใดนั้นก็หันหน้าก

บทที่ 42 เธอทำเพื่อช่วยเขา

เฉียวเห้าหยานหัวเราะเสียงดัง “ฮ่าฮ่า เธอรักนายขนาดนี้แต่นายก็ยังไม่เชื่อใจเธอ ทำได้เมื่อกระทั่งบังคับให้เธอเอาลูกออก แต่นายกลับไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นคือลูกของนายเอง! ฉันกับหนิงหรานไม่เคยมีอะไรกันมาตั้งแต่แรก”

สมองของเว่ยถิงอื้ออึงไปหมด ที่หนิงหรานไปอยู่กับเฉียวเห้า

บทที่ 43 อยู่กับความเสียใจ

หนิงหรานจากไปแล้วยี่สิบห้าวัน เว่ยถิงนั่งอยู่ในห้องนอนของพวกเขา ทำยังไงก็นอนไม่หลับเสียที

นี่คือคืนที่ยี่สิบห้าที่เขานอนไม่หลับ

ภายในห้องไม่ได้เปิดไฟ มีเพียงแสงจันทร์ที่ทำให้ห้องสว่างขึ้นมาบ้าง

กรอบรูปอันเก่าที่หนิงหรานเคยทำแตก หลังจากที่เธอจากไปแล้ว