บทที่ 40 ยอมตายดีกว่ายอมก้มหัวให้

หนิงหรานหลับตาลงอย่างหมดหวัง เธอผลักคนผมเหลืองออกพลางตวาดลั่น “พวกแกปล่อยฉันไปเถอะ ฉันเป็นนายหญิงตระกูลเว่ย ตระกูลเว่ยรวยที่สุดในเมืองA พวกแกต้องการเงินเท่าไหร่ฉันก็ให้ได้ ผู้หญิงคนนี้ให้พวกแกเท่าไหร่? ฉันให้พวกแกได้มากกว่าสิบเท่า”

คนทั้งสามมองหน้ากัน ใช่

บทที่ 41 ตายจากกัน

เว่ยถิงไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งต้องจากกันกับหนิงหราน ไม่ใช่จากกันทั้งที่มีชีวิตอยู่แต่เป็นการจากกันเพราะความตาย

เขามองลงไปข้างล่างหน้าต่างอย่างเหม่อลอย สูงขนาดนี้ โขดหินที่น่ากลัวขนาดนี้ หนิงหรานที่ขี้กลัวขนาดนั้นทำไมถึงกล้ากระโดดลงไปได้นะ

ทันใดนั้นก็หันหน้าก

บทที่ 42 เธอทำเพื่อช่วยเขา

เฉียวเห้าหยานหัวเราะเสียงดัง “ฮ่าฮ่า เธอรักนายขนาดนี้แต่นายก็ยังไม่เชื่อใจเธอ ทำได้เมื่อกระทั่งบังคับให้เธอเอาลูกออก แต่นายกลับไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นคือลูกของนายเอง! ฉันกับหนิงหรานไม่เคยมีอะไรกันมาตั้งแต่แรก”

สมองของเว่ยถิงอื้ออึงไปหมด ที่หนิงหรานไปอยู่กับเฉียวเห้า