บทที่ 39ดอกป๊อปปี้

หนิงหรานยกยิ้มเย็น “ถ้าเว่ยถิงรู้ว่าเธอลักพาตัวฉันมา เธอคิดว่าเขาจะยังรักผู้หญิงจิตใจต่ำทรามแบบนี้หรือไง”

“ฮ่าฮ่า” แนร์ฉิงฉิงเงยหน้าหัวเราะร่าพร้อมปรายตามองหนิงหรานหัวจรดเท้า “หนิงหรานหน๋อหนิงหราน เธอก็ยังคงใสซื่ออยู่ดีสินะ”

ได้ยินดังนั้นใจของหนิงหรานก็กระตุกทันที

บทที่ 40 ยอมตายดีกว่ายอมก้มหัวให้

หนิงหรานหลับตาลงอย่างหมดหวัง เธอผลักคนผมเหลืองออกพลางตวาดลั่น “พวกแกปล่อยฉันไปเถอะ ฉันเป็นนายหญิงตระกูลเว่ย ตระกูลเว่ยรวยที่สุดในเมืองA พวกแกต้องการเงินเท่าไหร่ฉันก็ให้ได้ ผู้หญิงคนนี้ให้พวกแกเท่าไหร่? ฉันให้พวกแกได้มากกว่าสิบเท่า”

คนทั้งสามมองหน้ากัน ใช่

บทที่ 41 ตายจากกัน

เว่ยถิงไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งต้องจากกันกับหนิงหราน ไม่ใช่จากกันทั้งที่มีชีวิตอยู่แต่เป็นการจากกันเพราะความตาย

เขามองลงไปข้างล่างหน้าต่างอย่างเหม่อลอย สูงขนาดนี้ โขดหินที่น่ากลัวขนาดนี้ หนิงหรานที่ขี้กลัวขนาดนั้นทำไมถึงกล้ากระโดดลงไปได้นะ

ทันใดนั้นก็หันหน้าก