บทที่ 38 หวาดกลัว

เว่ยถิงรู้สึกกลัวขึ้นมาทันที ถ้าไม่ใช่เฉียวเห้าหยาน ก็ไม่รู้แล้วว่าตอนนี้หนิงหรานจะเป็นยังไงบ้าง

เว่ยถิงร้อนใจอย่างมาก รีบสั่งให้คนออกตามหาหนิงหรานทันที

เฉียวเห้าหยานเองก็ออกตามหาเช่นเดียวกัน หลังจากวางโทรศัพท์เขาก็หยิบเสื้อผ้าแล้วเตรียมตัวออกเดินทางตามหาหนิงหรานทั

บทที่ 39ดอกป๊อปปี้

หนิงหรานยกยิ้มเย็น “ถ้าเว่ยถิงรู้ว่าเธอลักพาตัวฉันมา เธอคิดว่าเขาจะยังรักผู้หญิงจิตใจต่ำทรามแบบนี้หรือไง”

“ฮ่าฮ่า” แนร์ฉิงฉิงเงยหน้าหัวเราะร่าพร้อมปรายตามองหนิงหรานหัวจรดเท้า “หนิงหรานหน๋อหนิงหราน เธอก็ยังคงใสซื่ออยู่ดีสินะ”

ได้ยินดังนั้นใจของหนิงหรานก็กระตุกทันที

บทที่ 40 ยอมตายดีกว่ายอมก้มหัวให้

หนิงหรานหลับตาลงอย่างหมดหวัง เธอผลักคนผมเหลืองออกพลางตวาดลั่น “พวกแกปล่อยฉันไปเถอะ ฉันเป็นนายหญิงตระกูลเว่ย ตระกูลเว่ยรวยที่สุดในเมืองA พวกแกต้องการเงินเท่าไหร่ฉันก็ให้ได้ ผู้หญิงคนนี้ให้พวกแกเท่าไหร่? ฉันให้พวกแกได้มากกว่าสิบเท่า”

คนทั้งสามมองหน้ากัน ใช่