บทที่ 36 อับอายขายหน้า

เว่ยถิงมองเธออย่างรำคาญ ตะคอกเสียงแข็ง “ไสหัวไป!”

แนร์ฉิงฉิงยืนหน้าชามือไม้อ่อน

เธอไม่คิดเลยว่าเว่ยถิงจะตะคอกใส่เธอขนาดนี้

เธอมองแผ่นหลังของเว่ยถิงกับหนิงหรานที่เดินจากไป เล็บจิกเข้าไปในมือที่กำแน่นจนเลือดสีแดงไหลออกมา สุดท้ายแล้วเว่ยถิงก็ยังรักหนิงหรานอ

บทที่ 37 ลักพาตัว

วันนั้นเว่ยถิงทรมานหนิงหรานทั้งคืน ทั้งกายและใจของเธออ่อนเพลียอย่างมากจึงทำให้เธอหลับสนิท

รุ่งเช้าของวันต่อมาเมื่อเธอตื่นขึ้นก็พบว่าตัวกำลังอยู่บนรถ

หนิงหรานถามคนขับรถอย่างงุนงง “เราจะไปไหนกันเหรอ”

“นายหญิง เรากำลังจะไปทะเลครับ คุณกับนายท่านต้องไปงานเลี้ยงบนเ

บทที่ 38 หวาดกลัว

เว่ยถิงรู้สึกกลัวขึ้นมาทันที ถ้าไม่ใช่เฉียวเห้าหยาน ก็ไม่รู้แล้วว่าตอนนี้หนิงหรานจะเป็นยังไงบ้าง

เว่ยถิงร้อนใจอย่างมาก รีบสั่งให้คนออกตามหาหนิงหรานทันที

เฉียวเห้าหยานเองก็ออกตามหาเช่นเดียวกัน หลังจากวางโทรศัพท์เขาก็หยิบเสื้อผ้าแล้วเตรียมตัวออกเดินทางตามหาหนิงหรานทั