บทที่ 35 พวกเธอกำลังทำอะไร

ทั้งสองไม่รู้ตัวเลยว่าทุกการเคลื่อนไหวของพวกเขานั้นตกอยู่ในสายตาของแนร์ฉิงฉิงทั้งหมด

เฉียวเห้าหยานรู้สึกเจ็บเล็กๆ เขาดีใจที่รู้ว่าหนิงหรานมีความสุขดี แต่ลึกๆกลับรู้สึกเศร้าไม่น้อย “ช่วงนี้เธอไม่เข้าบริษัทบ้างเหรอ ฉันไปหาเกือบทุกวัน แต่ไม่เจอเธอเลย”

“อ๋อ ช่

บทที่ 36 อับอายขายหน้า

เว่ยถิงมองเธออย่างรำคาญ ตะคอกเสียงแข็ง “ไสหัวไป!”

แนร์ฉิงฉิงยืนหน้าชามือไม้อ่อน

เธอไม่คิดเลยว่าเว่ยถิงจะตะคอกใส่เธอขนาดนี้

เธอมองแผ่นหลังของเว่ยถิงกับหนิงหรานที่เดินจากไป เล็บจิกเข้าไปในมือที่กำแน่นจนเลือดสีแดงไหลออกมา สุดท้ายแล้วเว่ยถิงก็ยังรักหนิงหรานอ

บทที่ 37 ลักพาตัว

วันนั้นเว่ยถิงทรมานหนิงหรานทั้งคืน ทั้งกายและใจของเธออ่อนเพลียอย่างมากจึงทำให้เธอหลับสนิท

รุ่งเช้าของวันต่อมาเมื่อเธอตื่นขึ้นก็พบว่าตัวกำลังอยู่บนรถ

หนิงหรานถามคนขับรถอย่างงุนงง “เราจะไปไหนกันเหรอ”

“นายหญิง เรากำลังจะไปทะเลครับ คุณกับนายท่านต้องไปงานเลี้ยงบนเ