บทที่ 34 งานเลี้ยง

เว่ยถิงมองเธออย่างโกรธจัด ใบหน้าที่ดื้อรั้นของเธอเหมือนกับเปลวไฟ ที่ทำให้อารมณ์ของเขาพร้อมจะระเบิดได้ง่ายๆ

ใบหน้าเล็กของเธอที่เคยเอิบอิ่มและงดงามน่าทะนุถนอม บัดนี้กลับซูบผอมและดูเศร้าซึม เว่ยถิงรู้สึกว่าอกของเขากำลังเจ็บ

แต่พอคิดได้ว่าเธอหักหลังเขา เขาก็ใจแข็งอีกค

บทที่ 35 พวกเธอกำลังทำอะไร

ทั้งสองไม่รู้ตัวเลยว่าทุกการเคลื่อนไหวของพวกเขานั้นตกอยู่ในสายตาของแนร์ฉิงฉิงทั้งหมด

เฉียวเห้าหยานรู้สึกเจ็บเล็กๆ เขาดีใจที่รู้ว่าหนิงหรานมีความสุขดี แต่ลึกๆกลับรู้สึกเศร้าไม่น้อย “ช่วงนี้เธอไม่เข้าบริษัทบ้างเหรอ ฉันไปหาเกือบทุกวัน แต่ไม่เจอเธอเลย”

“อ๋อ ช่

บทที่ 36 อับอายขายหน้า

เว่ยถิงมองเธออย่างรำคาญ ตะคอกเสียงแข็ง “ไสหัวไป!”

แนร์ฉิงฉิงยืนหน้าชามือไม้อ่อน

เธอไม่คิดเลยว่าเว่ยถิงจะตะคอกใส่เธอขนาดนี้

เธอมองแผ่นหลังของเว่ยถิงกับหนิงหรานที่เดินจากไป เล็บจิกเข้าไปในมือที่กำแน่นจนเลือดสีแดงไหลออกมา สุดท้ายแล้วเว่ยถิงก็ยังรักหนิงหรานอ