บทที่ 23 โอบกอด

ที่หนิงหรานต้องไปที่ภาคตะวันตก ก็เพราะต้องหลบการตามหาของเว่ยถิง มีเพียงวิธีต่อรถโดยสารทีละสถานีเท่านั้น เฉียวเห้าหยานทนเห็นหนิงหรานลำบากไม่ได้ จึงหารถคันอื่นเพื่อที่จะไปส่งเธอด้วยตัวเอง

เธอไม่ยอมหรอก แบบนี้มันเป็นการรบกวนอีกฝ่ายมากเกินไป “พี่มีงานอีกตั้งเยอะให้ไปจัดการนะ ฉ

บทที่ 24 ทั้งรักทั้งเกลียด

“คุณชายเว่ยอย่าล้อเล่นสิ ผมจะไปรู้ได้ไงว่าภรรยาของคุณอยู่ที่ไหน” เฉียวเห้าหยานตอบยิ้มๆ

เว่ยถิงที่เห็นการปฏิเสธนั้นก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายต้องรู้แน่นอน มือคว้าเข้าที่ปกเสื้อของเฉียวเห้าหยาน ใบหน้าเกรี้ยวกราดไปด้วยโทสะ “นายรู้ว่าเธออยู่ไหน นายพาเธอไปซ่อนไว้ใช่ไหม พูด

บทที่ 25ได้พบกัน

หลังจากหนิงหรานหายไปได้สิบสามวันเว่ยถิงก็หาเธอเจอ

สัปดาห์ที่ผ่านมาเฉียวเห้าหยานเดินทางไปจังหวัดเหลียงโจวถึงสามครั้ง เขาจึงค้นหาตามเส้นทางดังกล่าวจนเจอ

หลังจากที่ได้รับโทรศัพท์จากผู้ช่วย เขาก็รีบซื้อตั๋วเครื่องบินกลางดึกไปจังหวัดเหลียงโจว จากนั้นขับรถต่ออีกห้าชั่วโมง