บทที่ 22 หนี

หนิงหรานนั่งอยู่ในรถของเฉียวเห้าหยาน สีหน้าเรียบเฉย “พี่เห้าหยาน ครั้งนี้ขอบคุณมาก”

ถ้าไม่ได้แผนของเฉียวเห้าหยาน เธอก็คงไม่ได้ออกมาง่ายขนาดนี้

ใช่แล้วล่ะ ที่เฉียวเห้าหยานไปก่อเรื่องที่ห้องทำงานเว่ยถิงเป็นวิธีเบี่ยงเบนความสนใจ ความจริงเธอติดต่อกับเฉียวเห้าหยานนานแล้ว ขอใ

บทที่ 23 โอบกอด

ที่หนิงหรานต้องไปที่ภาคตะวันตก ก็เพราะต้องหลบการตามหาของเว่ยถิง มีเพียงวิธีต่อรถโดยสารทีละสถานีเท่านั้น เฉียวเห้าหยานทนเห็นหนิงหรานลำบากไม่ได้ จึงหารถคันอื่นเพื่อที่จะไปส่งเธอด้วยตัวเอง

เธอไม่ยอมหรอก แบบนี้มันเป็นการรบกวนอีกฝ่ายมากเกินไป “พี่มีงานอีกตั้งเยอะให้ไปจัดการนะ ฉ

บทที่ 24 ทั้งรักทั้งเกลียด

“คุณชายเว่ยอย่าล้อเล่นสิ ผมจะไปรู้ได้ไงว่าภรรยาของคุณอยู่ที่ไหน” เฉียวเห้าหยานตอบยิ้มๆ

เว่ยถิงที่เห็นการปฏิเสธนั้นก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายต้องรู้แน่นอน มือคว้าเข้าที่ปกเสื้อของเฉียวเห้าหยาน ใบหน้าเกรี้ยวกราดไปด้วยโทสะ “นายรู้ว่าเธออยู่ไหน นายพาเธอไปซ่อนไว้ใช่ไหม พูด