บทที่ 21

เฉียวเห้าหยานมาที่โรงพยาบาลหลายวันแล้ว แต่ก็ยังหาห้องพักของหนิงหรานไม่เจอ โทรหาก็ไม่ติด เขาโกรธจนจะบ้าตายอยู่แล้ว จึงได้มุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของเว่ยถิง

ขณะที่เว่ยถิงกำลังทำงานอยู่นั้น ประตูก็ถูกเปิดเข้ามาอย่างแรง เฉียวเห้าหยานถามอย่างข่มอารมณ์โกรธ “หนิงหรานอยู่ที่ไหน”

เว่

บทที่ 22

หนี

หนิงหรานนั่งอยู่ในรถของเฉียวเห้าหยาน สีหน้าเรียบเฉย “พี่เห้าหยาน ครั้งนี้ขอบคุณมาก”

ถ้าไม่ได้แผนของเฉียวเห้าหยาน เธอก็คงไม่ได้ออกมาง่ายขนาดนี้

ใช่แล้วล่ะ ที่เฉียวเห้าหยานไปก่อเรื่องที่ห้องทำงานเว่ยถิงเป็นวิธีเบี่ยงเบนความสนใจ ความจริงเธอติดต่อกับเฉียวเห้าหยานนานแล้ว ข

บทที่ 23

โอบกอด

ที่หนิงหรานต้องไปที่ภาคตะวันตก ก็เพราะต้องหลบการตามหาของเว่ยถิง มีเพียงวิธีต่อรถโดยสารทีละสถานีเท่านั้น เฉียวเห้าหยานทนเห็นหนิงหรานลำบากไม่ได้ จึงหารถคันอื่นเพื่อที่จะไปส่งเธอด้วยตัวเอง

เธอไม่ยอมหรอก แบบนี้มันเป็นการรบกวนอีกฝ่ายมากเกินไป “พี่มีงานอีกตั้งเยอะให้ไปจัดการนะ