บทที่ 18 ขอตายก็ไม่สามารถตายได้

“ในเมื่อตอนนี้ฉันมาแล้ว คุณชายเฉียวออกไปจากที่นี้ซ่ะ ฉันไม่อยากให้ใครมารบกวนภรรยาของฉัน”เว่ยถิงพูดด้วยเสียงเย็นชา

เฉียวเห้าหยานโดนผู้ติดตามของเว่ยถิงไล่ออกไปข้างนอก เขาพูดออกมาว่า “เว่ยถิง แกกล้าทำกับเธอแบบนี้ สักวัน แกจะต้องเสียใจ ฉันจะแย้งเธอไปจากแกให้ได้

บทที่ 19 เจ็บหัวใจ

หนิงหรานฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง นั้นคือผ่านไปสองวันแล้ว

ห้องผู้ป่วยไม่มีคน แม้แต่รอยแผลเป็นของเว่ยถิงก็ไม่มี หนิงหรานไม่กระพริบตา สายตามองไปที่หน้าต่าง

เธอยังไม่ตาย

ไม่ใช่ว่าพิษจากดอกยี่โถนั้นร้ายแรงหรอกหรือ เพียงแค่กินไปไม่กี่ก้านก็สามารถตายได้ในทันทีหรอกหรือ

บทที่ 20 สมยอม

“คุณจะหย่ากับผม” สายตาของเว่ยถิงเหมือนตายไปแล้วจ้องมองที่หนิงหราน เธอทำไมกล้ายกเรื่องหย่าขึ้นมา

ในหน้าของหนิงหรานเรียบเฉย มองดูเหมือนสงบนิ่ง แต่ว่า มีเพียงแค่เธอคนเดียวที่รับรู้ มือที่อยู่ใต้ผ้าห่มนั้นสั่นไม่หยุด

ดวงตาสองข้างของเธอมองไปนอกหน้าต่าง “ใช่ ฉันจะหย่ากับ