บทที่ 17 ปลดปล่อยความตาย

หนิงหรานนอนอยู่ในห้องผู้ป่วย นอกหน้าต่างนั้นร้อนระอุ แต่เธอกลับรู้สึกเย็น ในห้องไม่ได้เปิดแอร์ แต่เธอกลับห่มผ้าห่ม

นี้เป็นวันที่สามที่เธออยู่โรงพยาบาล จากวันที่เว่ยถิงพาแน่ร์ฉิงฉิงออกไปจนถึงตอนนี้ ก็ผ่านไปแล้วสามวันเต็มๆ

ฮึฮึ ตลอดสามวัน เขากลับไม่มาอีกเลย

บทที่ 18 ขอตายก็ไม่สามารถตายได้

“ในเมื่อตอนนี้ฉันมาแล้ว คุณชายเฉียวออกไปจากที่นี้ซ่ะ ฉันไม่อยากให้ใครมารบกวนภรรยาของฉัน”เว่ยถิงพูดด้วยเสียงเย็นชา

เฉียวเห้าหยานโดนผู้ติดตามของเว่ยถิงไล่ออกไปข้างนอก เขาพูดออกมาว่า “เว่ยถิง แกกล้าทำกับเธอแบบนี้ สักวัน แกจะต้องเสียใจ ฉันจะแย้งเธอไปจากแกให้ได้

บทที่ 19 เจ็บหัวใจ

หนิงหรานฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง นั้นคือผ่านไปสองวันแล้ว

ห้องผู้ป่วยไม่มีคน แม้แต่รอยแผลเป็นของเว่ยถิงก็ไม่มี หนิงหรานไม่กระพริบตา สายตามองไปที่หน้าต่าง

เธอยังไม่ตาย

ไม่ใช่ว่าพิษจากดอกยี่โถนั้นร้ายแรงหรอกหรือ เพียงแค่กินไปไม่กี่ก้านก็สามารถตายได้ในทันทีหรอกหรือ