บทที่ 19 เจ็บหัวใจ

หนิงหรานฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง นั้นคือผ่านไปสองวันแล้ว

ห้องผู้ป่วยไม่มีคน แม้แต่รอยแผลเป็นของเว่ยถิงก็ไม่มี หนิงหรานไม่กระพริบตา สายตามองไปที่หน้าต่าง

เธอยังไม่ตาย

ไม่ใช่ว่าพิษจากดอกยี่โถนั้นร้ายแรงหรอกหรือ เพียงแค่กินไปไม่กี่ก้านก็สามารถตายได้ในทันทีหรอกหรือ

บทที่ 20 สมยอม

“คุณจะหย่ากับผม” สายตาของเว่ยถิงเหมือนตายไปแล้วจ้องมองที่หนิงหราน เธอทำไมกล้ายกเรื่องหย่าขึ้นมา

ในหน้าของหนิงหรานเรียบเฉย มองดูเหมือนสงบนิ่ง แต่ว่า มีเพียงแค่เธอคนเดียวที่รับรู้ มือที่อยู่ใต้ผ้าห่มนั้นสั่นไม่หยุด

ดวงตาสองข้างของเธอมองไปนอกหน้าต่าง “ใช่ ฉันจะหย่ากับ

บทที่ 21

เฉียวเห้าหยานมาที่โรงพยาบาลหลายวันแล้ว แต่ก็ยังหาห้องพักของหนิงหรานไม่เจอ โทรหาก็ไม่ติด เขาโกรธจนจะบ้าตายอยู่แล้ว จึงได้มุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของเว่ยถิง

ขณะที่เว่ยถิงกำลังทำงานอยู่นั้น ประตูก็ถูกเปิดเข้ามาอย่างแรง เฉียวเห้าหยานถามอย่างข่มอารมณ์โกรธ “หนิงหรานอยู่ที่ไหน”

เว่ยถ