บทที่ 16 ทนไม่ได้ที่จะเห็นเขาเจ็บ

“หนิงหราน คุณเป็นบ้าไปแล้ว ปล่อยฉัน” แน่ร์ฉิงฉิงเจ็บทนร้องตะโกนออกมา เธอกลัวแล้วจริงๆ กลัวว่าตัวเองจะโดนหนิงหรานแทงตาย

แต่ไม่ว่าเธอจะสลัดยังไงก็ไม่ออก มีดของหนิงหรานแทงเข้าไปที่หลังและแขนเสื้อ

เว่ยถิงเข้าไปกอดหนิงหรานเอาไว้ กอกกเข้าแยกออกไปอีกด้าน “

บทที่ 17 ปลดปล่อยความตาย

หนิงหรานนอนอยู่ในห้องผู้ป่วย นอกหน้าต่างนั้นร้อนระอุ แต่เธอกลับรู้สึกเย็น ในห้องไม่ได้เปิดแอร์ แต่เธอกลับห่มผ้าห่ม

นี้เป็นวันที่สามที่เธออยู่โรงพยาบาล จากวันที่เว่ยถิงพาแน่ร์ฉิงฉิงออกไปจนถึงตอนนี้ ก็ผ่านไปแล้วสามวันเต็มๆ

ฮึฮึ ตลอดสามวัน เขากลับไม่มาอีกเลย

บทที่ 18 ขอตายก็ไม่สามารถตายได้

“ในเมื่อตอนนี้ฉันมาแล้ว คุณชายเฉียวออกไปจากที่นี้ซ่ะ ฉันไม่อยากให้ใครมารบกวนภรรยาของฉัน”เว่ยถิงพูดด้วยเสียงเย็นชา

เฉียวเห้าหยานโดนผู้ติดตามของเว่ยถิงไล่ออกไปข้างนอก เขาพูดออกมาว่า “เว่ยถิง แกกล้าทำกับเธอแบบนี้ สักวัน แกจะต้องเสียใจ ฉันจะแย้งเธอไปจากแกให้ได้