บทที่ 16

ทนไม่ได้ที่จะเห็นเขาเจ็บ

“หนิงหราน คุณเป็นบ้าไปแล้ว ปล่อยฉัน” แน่ร์ฉิงฉิงเจ็บทนร้องตะโกนออกมา เธอกลัวแล้วจริงๆ กลัวว่าตัวเองจะโดนหนิงหรานแทงตาย

แต่ไม่ว่าเธอจะสลัดยังไงก็ไม่ออก มีดของหนิงหรานแทงเข้าไปที่หลังและแขนเสื้อ

เว่ยถิงเข้าไปกอดหนิงหรานเอาไว้ กอกกเข้าแยกออกไปอีกด้าน

บทที่ 17

ปลดปล่อยความตาย

หนิงหรานนอนอยู่ในห้องผู้ป่วย นอกหน้าต่างนั้นร้อนระอุ แต่เธอกลับรู้สึกเย็น ในห้องไม่ได้เปิดแอร์ แต่เธอกลับห่มผ้าห่ม

นี้เป็นวันที่สามที่เธออยู่โรงพยาบาล จากวันที่เว่ยถิงพาแน่ร์ฉิงฉิงออกไปจนถึงตอนนี้ ก็ผ่านไปแล้วสามวันเต็มๆ

ฮึฮึ ตลอดสามวัน เขากลับไม่มาอีกเลย

บทที่ 18

ขอตายก็ไม่สามารถตายได้

“ในเมื่อตอนนี้ฉันมาแล้ว คุณชายเฉียวออกไปจากที่นี้ซ่ะ ฉันไม่อยากให้ใครมารบกวนภรรยาของฉัน”เว่ยถิงพูดด้วยเสียงเย็นชา

เฉียวเห้าหยานโดนผู้ติดตามของเว่ยถิงไล่ออกไปข้างนอก เขาพูดออกมาว่า “เว่ยถิง แกกล้าทำกับเธอแบบนี้ สักวัน แกจะต้องเสียใจ ฉันจะแย้งเธอไปจากแกให้ไ