ตอน 56
ข้าจะเป็นจักรพรรดินี
บทที่ 56 วันที่เขาตายเมื่อสิบปีก่อน
แม้จะเป็นความคิดที่โหดร้ายแต่ก็เป็นสิ่งที่ลูซิโอสามารถคิดได้ ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น ไม่ว่าใครที่ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกันนี้ย่อมคิดได้ทั้งนั้น การถูกทำร้ายอย่างทารุณทำให้ศีลธรรมในใจมัวหมอง ทำลายบรรทัดฐานการแยกแยะผิดชอบชั่วดี เพราะร่างกายของตนรับรู้แล้วว่าในสถานการณ์
ตอน 57
บทที่ 57 ความเจ็บปวดที่สัมผัสได้
น้ำตาของนางไหลออกมา ความหมายก็ตรงตัวคือมีน้ำใสๆ ไหลออกมาจากดวงตาของนาง
“อา…”
ตอนนั้นเองแพทริเซียถึงได้รู้สึกตัวว่าตนกำลังร้องไห้ นางรีบปาดน้ำตา แต่ถึงกระนั้นน้ำตาก็ยังคงไหลพรั่งพรูออกมาไม่หยุด
“ขะ ขอประทานอภัยเพคะ ฝ่าบาท” หญิงสาวพูดอึกอักขณะที่น้ำตายังคงไหลออกมา
“…”
ตอน 58
บทที่ 58 ควรจะตายไปตั้งแต่ตอนนั้น
“ลูกพ่อ”
โรสมอนด์รู้สึกขนลุกกับสรรพนามที่บารอนแดโรว์ใช้เรียกนางลูก? เฮอะ ลูกอย่างนั้นหรือ เจ้าคนน่ารังเกียจ… หากพระเจ้ามีจริงข้าก็อยากจะถามนัก ว่าตอนสร้างผู้ชายคนนี้ขึ้นมาพระองค์ทำจิตสำนึกกับความละอายใจของเขาหล่นหายที่ใดหรือไม่โรสมอนด์เขม้นมองบารอนแดโรว์ด้วยท่าทีดูแ