บทที่ 12 ถ้ายังมียางอายอยู่บ้าง

“ฝ่าบาท พระองค์ทรงดำรงตำแหน่งจักรพรรดินีมาเป็นเวลาพอสมควรแล้ว น่าจะได้เวลาจัดงานเลี้ยงน้ำชาสักครั้งแล้วนะเพคะ”

“อ้อ งานเลี้ยงน้ำชา”

แพทริเซียพยักหน้าให้กับคำพูดของราฟาเอลาราวกับลืมไปเสียสนิท แม้การที่จักรพรรดินีซึ่งเป็นผู้ปกครองฝ่ายในคนใหม่เรียกขุนนางที่เป็นอิสตรีมารว

บทที่ 13 ข้าไม่น่าส่งเจ้ามาที่นี่เลย

เปโตรนิยาจดจ้องมาที่โรสมอนด์ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ซึ่งพบเห็นได้ยาก แพทริเซียรู้สึกประหลาดใจกับสีหน้าที่ไม่คุ้นเคยของพี่สาว

“ไม่มีใครในที่นี้อยากทราบเรื่องส่วนตัวของท่านกับฝ่าบาทหรอกกระมัง”

“ก็เห็นทุกท่านดูสงสัยกันมิใช่หรือคะ”

โรสมอนด์ยิ้มเหยียดและตอบออกมา แต่เปโตรนิ

บทที่ 14 รายชื่อแขกรับเชิญที่น่าสงสัย

“…”

แพทริเซียตกตะลึงไปวูบหนึ่ง นางไม่คุ้นชินกับมิตรไมตรีที่ได้รับอย่างกะทันหัน โดยเฉพาะเมื่อฝ่ายที่หยิบยื่นให้เป็นสามีที่ไม่เคยสนใจไยดีนางยิ่งแล้วใหญ่ โชคดีแค่ไหนที่นางไม่ได้รู้สึกรังเกียจ หากนางถึงขั้นรังเกียจชายคนนี้ ต่อให้นางตั้งใจจะอยู่อย่างเงียบๆ ก็คงเป็นไป